| تبليغات | X |
خون بی کسی هایم را
به پای هق هقت..!
و دخیل بسته ام
تنهائیم را
به نجابت دستهایت...!
و بغضهایم را
بدرقه راهت...
و....
اصلن می خواهم
آدم حوای تو بمانم
تا هوای هیچ آدمی به سرم نزند...!!
فقط نمی دانم
کجای این ذهن جهان سومی ام ایستاده ای...!!؟
که رد پایت
پای پیاده ام را
هی پا به راه می کند....!!!
پ.ن:خیلی وقته یادم رفته تنهام
فیلترینگ این روزها بد جوری خسته م کرده
روز معمار به همه دوستان فراموش شده ام مبارک
با بغضهای گره کرده ام...!!
توی دهان خاطراتم می زنم...
و قاب عکست
که نمی دانم چرا کج شده...!؟
و دهن کجی این همه کلمه
که کمشان آورده ام ...بدجور...!
و من که اهل این اتاق هم نیستم
چه برسد به اهلی تو...!
این روزها جربزه ام را داده ام نمکی سر کوچه
نمک خریده ام
برای روزگار بی مزه ام.....!!!!
پ.ن: شرمنده تک تک دوستان از اینهمه نبودن
- خیلی وقت بود به بغضهایم مرخصی داده بودم
- از اینکه نقدم میکنید سپاس
سلام، بغضهای گندیده
سلام، زخمهای رسیده
سلام، طنابهای دار
روزهای تکرار
قرار بی قرار
سلام، رفیقان نامرد...!!
فریادهای پردرد
دیوااررررهای سرد…!!
سلام، سیگارهای کوتاه
ریه های بی گناه
سردردهای بیگاه
سلام
.....
و خداحافظ
دار و ندار بر داااارررر...!!!!؟
از دلتنگی هایم می گویم, ناامیدم می نامند. از چشمهایش می گویم عاشق دل سوخته ام می خوانند. از مردمان ساده این حوالی می نویسم برچسب سیاسی ام می زنند.از سلولهای تودرتوی درونم حرف میزنم می گویند: هنوز که در گیرودار خودتی..!!.چرت و پرتهای ذهنم را هم نمی توانم تحویل خواننده های گرامی بدهم. این روزها از مرگ نوشتن هم حکم اعدام دارد چرا که آزادی را از نوشته هایمان هم گرفته اند.دیگر قلمم زانوی غم بغل گرفته, دفترم در باد ورق می خورد و خودم هم کارم به آنجا کشیده....!!؟؟ وای از دست این همه سکوت مچاله شده.....!!
بازهم برگشتم. اما این بار خسته تر از همیشه. زخمی کینه های تابستان. نه پای رفتنم بود
نه دل دل آمدن. رفتنم را بگذارید به حساب بی حوصلگی و آمدنم را به حساب دیوانگی.
با این حال دل و دماغی برای نوشتن اگر هست از صدقه سر باران و چشمهای بی نهایت
سرشارش است و گر نه از من با خودم دشمن هیچ انتظاری نمی شود داشت جز دود کردن
لحظات ضجه آور این روزگار نکبتی. و آخر اینکه، سپاس از مهربانی همراهانی که تنهایم
نگذاشتند.
می گذرند روزهای زنجیر شده ام
به سختی نفس کشیدن..!
زخمهای تاول زده ام
گُر گرفته اند روی سردی میله ها..
و گلویم پر از هق هق و گریه های بی دریغ.
با اینهمه چشمهای تو را قاب گرفته ام
در سکوت ممتد حرفهای نگفته ام...!
تف می کنم روی سردی آزار دهنده پیاده رو
انتظار کشنده ی نیامدنت را..
و دیوارهای درونم را
با دندان از ریشه درمی آورم...!
***
...آه...ثانیه های بی تو
چقدر زجرم می دهند...!
باورم كن
كه هيچ سيگاري
تلخي سكوت تو را ندارد
آن گاه كه در ميان پيچش دود
از سرو كول خاطراتم بالا مي روي...!
باورم كن
كه هيچ الكلي گرمي آغوش گر گرفته ات را ندارد
وقتي كه از گلوي بي صدا مانده ام
مثل آب خوردن پايين مي روي...!
تو بالا مي روي با آه...!
تو پايين مي روي با گناه...!
و من...
چه باورم كني يا نه
بالا و پايينت مي روم....!!!
سكوت ممتد حرفها
تيك تاك كشنده ي لحظه ها
و من...!؟؟
من همه ي سكوتم را
سنجاق كرده ام به سينه ي ساعت
و عقربه هايش را حواله كرده ام براي تو...!!!
بي تو...
سكوت
هر لحظه
اعدامم
مي كند....!!!
ديروز
شكنجه ي زندانبان را
پشت زخمهاي چركينم
خفه مي كردم....
امروز
شرمنده ي تمام لحظاتي
كه بيهوده خرجشان كردم...
فردا
آه ... اما...
دريغ و درد...!!!!
هي زور مي زنم....!!!
حرفهايم بسيار
و سيگارهايم بسيار
و سردردهايم بسيار
و بغضهايم بسيار
و دردهايم بسيار
و تنهاييم بسيار
و كلماتم اندك
و ريه هايم اندك
و چهار ديواري ذهنم اندك
و فريادهايم اندك
و آدمهاي دور و برم اندك
دارم هي زور مي زنم...!!!
و اصلا" حواسم نيست
كه كاغذهايم خودشان را خيس كرده اند
و خودكارهايم بي جربزه اند....!!؟
